Είναι πολύ δύσκολο να γράψεις για κάτι τέτοιο. Δύσκολο γιατί δεν έχεις κάτι δεδομένο, κάτι που να ξέρεις. Δεν ξέρεις πως θα είναι σε 1 μέρα, 1 μήνα ή και 1 χρόνο. Αλλά όπως λέει και ο τίτλος, ας προσπαθήσουμε να δούμε το Αγρίνιο του αύριο.
Το Αγρίνιο του αύριο έχει φύση. Έχει την τιμή να έχει ένα τρομερό φυσικό τοπίο, και θα πρέπει να γίνει ορθή εκμετάλλευση αυτού του τοπίου. Η λίμνη, η οποία έχει τρομερή ποικιλία χλωρίδας και πανίδας, θα μπορούσε να είχε βαρκάδα, με άτομα να μπορούν να κάνουν την βόλτα τους εντός της λίμνης. Επίσης, θα μπορούσε να φτιαχτεί ένα κέντρο τύπου περιβαλλοντολογικό μουσείο ώστε να αναδεικνύει την φυσική του ομορφιά αλλά και να γίνονται και ξεναγήσεις με σκοπό την ανάδειξη της πανίδας και της χλωρίδας. Επίσης εκτός της λίμνης υπάρχουν δάση, ιαματικά λουτρά, καταρράκτες και άλλα διάφορα τα οποία κάνουν ένα γενικό τοπίο το οποίο αξίζει να δει κάποιος.
Το Αγρίνιο είναι αγροτική περιοχή. Επειδή δεν έχει τον κάμπο που έχουν άλλες περιοχές για να έρθει η αγροτική ανάπτυξη θα πρέπει να γίνει με βάση την συγκεκριμένη γεωγραφία. Αυτό σημαίνει έξυπνη καλλιέργεια, βάση στην κτηνοτροφική φύση της περιοχής και συσπείρωση, όπως για παράδειγμα οι κτηνοτρόφοι μπορούν να κάνουν κάποια εταιρεία και χρησιμοποιώντας κοινή ετικέτα και παραγωγή, να έχουν έναν συνεταιρισμό με όφελος την προώθηση του τόπου και των καλουδιών που βγάζει αυτός. Κτηνοτρόφοι στα χωριά της Μακρυνείας ή του Παναιτωλικού Όρους μπορούν να μαζεύουν το γάλα και να το πουλάνε υπό την ετικέτα «Μακρυνείας Γη» για παράδειγμα.
Το Αγρίνιο έχει ανάγκη από επιχειρήσεις. Είτε μεγάλες επιχειρήσεις όπως για παράδειγμα βιομηχανίες οι οποίες θα παράγουν προϊόντα Μade Ιn Agrinio και θα απασχολούν έναν όγκο εργαζομένων από την περιοχή και θα διαφημίζουν την περιοχή σε μεγάλο κοινό. Ή θα είναι μικρές επιχειρήσεις οι οποίες θα συνεισφέρουν στο τοπικό επιχειρείν. Για να υπάρξει ανάπτυξη του τόπου θα πρέπει και να παράγει αλλά και να έχει οικονομία η οποία θα λειτουργεί από τους κατοίκους για τους κατοίκους.
Το Αγρίνιο δεν είναι μόνο η πόλη. Χωριά, λίμνες, δάση, αυτά είναι όλη η περιοχή. Και θα μπορούσε να είναι τουριστική. Μέρη όπως οι καταρράκτες της Αγίας Σοφίας ή η παραλία της Φωτμού μεταξύ άλλων θα μπορούσαν να είναι οι βασικοί πυλώνες του τουρισμού, ο οποίο θα σεβόταν το περιβάλλον, τα έθιμα και την κοινωνία της περιοχής. Οι επισκέπτες θα μπορούσαν να κάνουν τον γύρο της λίμνης μέσω κάποιου λεωφορείου και σε κάθε χωριό θα μπορούσαν να γεύονται τοπικά προϊόντα, όπως γλυκά και ποτά.
Το Αγρίνιο δεν είναι μόνο ο Παναιτωλικός. Ελιά, καπνός και Παναιτωλικός αλλά ο κόσμος θα πρέπει να στηρίζει και άλλες ομάδες όπως και άλλα αθλήματα. Στήριξη σε ομάδες χωριών ή γενέτειρας/καταγωγής σημαίνει ότι τα ερασιτεχνικά της Αιτωλοακαρνανίας θα λάβουν τη θέαση που τους αναλογεί αλλά επίσης, εάν δοθεί βάση στα ερασιτεχνικά θα μπορέσουμε να δούμε καλύτερη ανάπτυξη του τοπικού ταλέντου.
Τέλος, το Αγρίνιο είναι οι άνθρωποι του. Και αυτό είναι το πιο σημαντικό σε αυτά που γράφτηκαν. Παιδικές χαρές, δρόμοι, υποδομές. Όλα όσα δημιουργούνται και θα πρέπει να δημιουργηθούν, θα πρέπει να εξυπηρετούν τους ανθρώπους του τόπου, αυτούς που είναι αλλά και αυτούς που θα πρέπει να είναι. Δηλαδή όχι μόνο ο τόπος πρέπει να διατηρήσει τον πληθυσμό αλλά και να έρθει στο ιδανικό σενάριο, να προσκαλέσει οικογένειες και νέους ανθρώπους να έρθουν στο Αγρίνιο.
Τελικά δεν ξέρω αν είναι το Αγρίνιο του αύριο, ή το Αγρίνιο που θα ήθελα, αλλά αυτές είναι κάποιες προτάσεις και ιδέες που ίσως βελτίωναν τη περιοχή. Ίσως και όχι. Μένει να δούμε στην πράξη τι θα γίνει.
Σγαρλαω 
Σχολιάστε