Ξεκινώντας να γράφω για αυτό το βιβλίο, είπα να ξαναμπώ στη φάση να το διαβάσω ξανά. Και κυρίες και κύριοι είναι ευλογία να ξαναδιάβαζεις το 1984.
Σε μία όσο λιγότερο spoiled μπορούμε περιγραφή, ο Γουίνστον Σμιθ είναι δημόσιος υπάλληλος σε μία δυστοπική απολυταρχική κοινωνία. Μέσα από έρωτες, φιλίες που χαλάνε και μία πνευματική επανάσταση, βλέπουμε τον Σμιθ να περνάει από διάφορα κύματα για να φτάσει στο τέλος, στην λύτρωση.
Στο άρθρο μπορούμε να γράφουμε για χρόνια. Αλλά για οικονομία λόγου θα σταθούμε σε λίγα πράγματα. Το πρώτο είναι πως έγραφε ο Όργουελ, ο οποίος ανέφερε παραστάσεις και συγκυρίες που θα ερχόταν αρκετά χρόνια μετά, μένοντας στη διορατικότητα του, αλλά και στην προοικονομία, καθώς πολλά από τα πράγματα που έγραψε έχουν γίνει. Αυτό κάνει το βιβλίο του Όργουελ να είναι μία διαχρονική ματιά στην πολιτική.
Το δεύτερο είναι στο πως σκιαγραφεί τις σκηνές ο συγγραφέας. Κάθε περιγραφή είναι μία γλαφυρή αλλά όχι κουραστική απεικόνιση, με παράδειγμα το πως περιγράφει το παλαιοπωλείο, το οποίο αναφέρεται στα βασικά του χαρακτηριστικά, χωρίς να κουράζει με περιττές εικόνες. Επίσης, τα μηνύματα που στέλνει από τις περιγραφές δίνουν μία καθολική εικόνα της σκηνής.
Τέλος, αξίζει να αναφερθεί και το πολιτικό στοιχείο του βιβλίου. Η Ανατολασία, η Οκεανία και η Ευρασία είναι οντότητες που δεν σκέφτηκε ο συγγραφέας σε μία μέρα αλλά ο παγκόσμιος πόλεμος τις γέννησε. Η μούσα του Όργουελ ήταν σαφώς ο 2ος παγκόσμιος πόλεμος, ο οποίος μόλις είχε τελειώσει την στιγμή που έγραφε ο Όργουελ και το πολιτικό στοιχείο του βιβλίου φαίνεται πως επηρεάζεται από την κακουχία και το πρόσημο των δύο πλευρών.
Άρα η απορία είναι απλή; Ναι είναι. Το διαβάζεις το 1984, και το ξαναδιαβάζεις αν χρειαστεί κιόλας. Ο τρόπος που γράφει ο Όργουελ, πως σκιαγραφεί τις σκηνές και το πολιτικό και κοινωνικό υπόβαθρο που χρησιμοποιεί θα σε κάνει να το αγαπήσεις.
Σγαρλαω 
Σχολιάστε