Το νερό είναι απαραίτητο για το φυτό, καθώς το βοηθάει να απορροφήσει τα θρεπτικά στοιχεία από το έδαφος, να τα διασπάσει στη μορφή που του είναι αφομοιώσιμα και να τα διαχειριστεί όπως τα χρείαζεται. Το νερό λειτουργεί στο φυτό όπως το αίμα στον άνθρωπο. Δηλαδή, βοηθάει τα θρεπτικά στοιχεία να κινηθούν μέσα στο φυτό και να τα διανύμει το τελευταίο όπου έχει ανάγκη.
Ο τεχνητός τρόπος για να προσφερθεί η απραίτητη ποσότητα νερού στα φυτά ονομάζεται άρδευση και επηρεάζεται από διάφορους παράγοντες. Οι παράγοντες αυτοί αφορούν το έδαφος, το στάδιο ανάπτυξης του φυτού, την ατμοσφαιρική και εδαφική θερμοκρασία και την ατμοσφαιρική υγρασία.
Κάποιοι τύποι εδαφών έχουν καλύτερη συγκράτηση νερού από κάποιους άλλους. Παραδείγματος χάριν, τα αμμώδη εδάφη δεν έχουν καθόλου καλή συγκράτηση, συνεπώς θα χρειαστούν μεγαλύτερη ποσότητα νερού και συχνότερη άρδευση τα φυτά σε αυτό.
Το στάδιο ανάπτυξης του φυτού επηρεάζει και τις ανάγκες του σε νερό. Κατά την φύτευση ή την μεταφύτευση ενός φυτού ποτίζουμε ικανοποιητικά την ίδια μέρα και κάθε μέρα μετά ανάλογα με τις περιβαλλοντικές συνθήκες, προκειμένου το έδαφος να είναι υγρό. Κατά την βλαστική ανάπτυξη, την ωρίμανση και τον σχηματισμό καρπών ποτίζουμε είτε κάθε μέρα είτε μέρα παρά μέρα ανάλογα με τις περιβαλλοντικές συνθήκες. Τέλος, κατά την ανάπτυξη του ριζικού συστήματος χρειάζεται πότισμα 2-3 φορές την εβδομάδα τουλάχιστον για τις πρώτες 10 – 20 μέρες.
Η θερμοκρασία του αέρα επηρεάζει και την θερμοκρασία του εδάφους. Αυτή η αύξηση της θερμοκρασίας δημιουργεί μεγαλύτερη διαπνοή στα φυτά και μεγαλύτερη εξάτμιση τόσο στα φυτά όσο και στο έδαφος. Συνεπώς, ανάλογα με τις απώλειες νερού που θα έχουμε θα πρέπει να αναπληρωθούν.
Η ατμοσφαιρική υγρασία επηρεάζει και αυτή την άρδευση. Ο λόγος είναι, ότι αν υπάρχει υψηλή σχετική υγρασία στην ατμόσφαιρα τα στομάτια λόγω ώσμωσης ανοίγουν ελάχιστα. Αυτό συμβαίνει, διότι η υγρασία της ατμόσφαιρας είναι υψηλότερη από την υγρασία που έχει το φυτό στο εσωτερικό του. Άρα, δεν πραγματοποιείται διαπνοή. Συνεπώς, δεν υπάρχει ιδιαίτερη απώλεια νερού και το νερό δεν απορροφάει νερό από τις ρίζες του.
Οι τρόποι άρδευσης είναι με καταιονισμό, με στάγδην άρδευση και με κατάκλιση. Ο καταιονισμός αφορά την άρδευση των φυτών στον αγρό ή στον κήπο με την μέθοδο της τεχνητής βροχής, μέσω ενός κανονιού που εκτοξεύει νερό από τα ακροφύσιά του σε συγκεκριμένη ποσότητα και μέγεθος σταγόνας. Η στάγδην άρδευση αφορά το πότισμα με σταγόνες απευθείας στο φυτό, ανάλογα με τις ανάγκες και την εξατμισοδιαπνοή που πραγματοποιείται. Τέλος, η κατάκλιση αφορά την επιφανειακή και συνολικά κατανεμημένη άρδευση σε ολόκληρο τον αγρό ή τον κήπο.
Γενικά, κάθε φυτό έχει διαφορετικές απαιτήσεις σε νερό και θα πρέπει η άρδευση να γίνεται με αργό ρυθμό. Ο λόγος είναι, ότι με την αργή άρδευση το νερό απλώνεται σε όλη την πλευρά του εδάφους, δημιουργώντας κατανεμημένη υγρασία στο έδαφος και στα φυτά βαθύτερο ριζικό σύστημα. Σε αντίθεση, με την γρήγορη άρδευση που δημιουργεί επιφανειακό ριζικό σύστημα στα φυτά και αφήνει κάποια σημεία του εδάφους χωρίς υγρασία και ξερά. Η καλύτερη μέθοδος άρδευσης είναι η αργή και κλιμακωτή για περίπου μία ώρα.
Παρόλα αυτά, η εγκατάσταση ενός αρδευτικού συστήματος είναι κάπως ακριβή. Αυτός είναι ο λόγος που πολύς κόσμος δεν προτιμάει τις μέθοδους στάγδην και καταιονισμού, ενώ προτιμούν την άρδευση με κατάκλιση. Όμως, οι μέθοδοι στάγδην και καταιονισμού είναι πιο αποτελεσματικές, πιο ποιοτικές και πιο φιλικές προς το περιβάλλον και την καλλιέργεια, αφού ούτε αρδεύονται υπερβολικά τα φυτά, ούτε γίνεται σπατάλη νερού.
Γεωπόνος : Λιόκαλος Εμμανουήλ
Σγαρλαω 
Σχολιάστε